ROSS, JOEL

Een vibrafoon is een moeilijk te temmen instrument. Door de aard van zijn klank snel dominant, zowel live als in de studio. De jonge (1996), in Chicago geboren vibrafoonspeler Joel Ross heeft het instrument prima in de klauwen. Op zijn vierde (!) album voor Blue Note zoekt hij de diepte van de blues op met bandleden Immanuel Wilkins (altsaxofoon), Jeremy Corren (piano), Kanoa Mendenhall (bas) en Jeremy Dutton (drums). Special guest is Gabrielle Garo (fluit). Op Nublues staan zeven eigen composities en drie nummers van andere jazzgroottheden: ‘Equinox’ en ‘Central Park West’ van John Coltrane en ‘Evidence’ van Thelonius Monk. Dit laatste nummer is met name interessant door de langzaam verschuivende klankpatronen, zoals je die bijvoorbeeld bij Philip Glass kunt tegenkomen. Maakt Ross ‘Post-bop’? Don Was (Blue Note Records), zegt het anders: “Joel is not only one of the preeminent instrumentalists of this era, but he is one of the greatest musical visionaries of his generation.” Waarvan akte. (Fons Delemarre)