GORDON, KIM

We kennen haar natuurlijk als de bassiste van de legendarische noise-rockers Sonic Youth. Dat we Sonic Youth noemen is niet alleen om Kim Gordon te introduceren (alsof dat nog nodig is), maar ook omdat ze voor een belangrijk deel verantwoordelijk was voor de compromisloze no-wave noise van die band. Dat hoorden we vijf jaar geleden op haar solo-debuut No Home Record en dat blijkt op The Collective nog iets meer. Op haar zeventigste heeft Gordon namelijk niets aan overtuigingskracht ingeboet. Waar bij Sonic Youth de noise uit gitaren kwam, gebruikt ze op haar solo-werk vooral elektronica – al zijn de luide gitaren zeker niet uit beeld verdwenen. Over die dissonante elektronische achtergrond declameert Gordon haar geëngageerde teksten, over bijvoorbeeld materialisme (Bye Bye, Shelf Warmer) en feminisme (I’m A Man), met de van haar bekende verontrustende toon. Geen lichte kost, maar daarom in muzikaal opzicht des te interessanter. Misschien is dat wel de silver lining van het uiteenvallen van Sonic Youth: dat Kim Gordon de gelegenheid kreeg om solo een kant op te gaan die met die band onwaarschijnlijk was geweest, maar die er zich wat urgentie en zeggingskracht betreft moeiteloos mee kan meten. (Louk Vanderschuren)