ARTIFACTS

Op het kantelpunt van sample-wetgevingen kwam deze stille klassieker van Artifacts uit. Het was een tijd waarin de vertellende kracht nog meer bij de MC’s kwam te liggen, daar producers werden beperkt in de verhalen die ze met hun associatieve beatmaking konden vertellen. Weg waren de dikke jazz van de vroege Tribe, de soulcollages van De La of de groezelige, onorthodoxe flips van RZA. Of nou ja, het klonk allemaal langzaamaan een stuk kaler. Voor velen waren hiphops gouden jaren al lang en breed voorbij, maar dit moest echt de doodsteek zijn. Maar ook uit die benarde positie wisten een aantal groepen weer op te klimmen en andermaal op creatieve wijze veel te halen uit weinig. De vele jazzfragmenten waren dan wel ingekort, zoals sputterende uithalen van een saxofoon, maar de basloopjes klonken plotseling des te dieper. Op een Whayback, met een vergelijkbare dromerige cadence als 93 ‘til Infinity, wordt de bas zelfs ingezet als een soort lead guitar. Ondertussen ontvouwen in ieder nummer allerlei kleine details, waardoor er bij mij meerdere luisterbeurten alsnog genoeg te ontdekken. Zo voelt deze plaat niet gebrekkig in zijn beats - en doet dat ook zeker niet wat betreft de rhymes! Tame One (rest in power!) en El Da Sensei zijn ook ver na deze tape nog jarenlang, zowel solo als met anderen, pilaren van de ondergrondse New Jersey hiphop gebleven. Tame One kwam twee jaar terug spijtig genoeg te overlijden. El Da Sensei bracht dit jaar nog een nieuwe plaat uit. Dat het meesters van hun kunst zijn, bleek al op dit debuut. Liefhebbers van de jaren 90 hiphop kunnen deze plaat, eindelijk weer uit op vinyl, niet laten liggen. (Stef Mul)