ALON, JACOB

OOR RECENSIE

Woorden kunnen macht hebben. Toen folkpopbelofte Jacob Alon nog een kind was, inspiratie had gevonden in de muziek van Nick Drake en David Bowie en vervolgens begon te spelen in allerlei bandjes, overwoog die al om een serieuze muzikant te worden. Een familielid zei hem echter dat dit een ontzettend domme keuze zou zijn. Dus besloot Alon een wetenschappelijke studie te gaan doen.

De familie applaudisseerde voor deze beslissing, maar dat had niet het verwachte effect op de gevoelige Schot. Alon belandde in een depressie en besefte later dat die deze weg alleen maar was ingeslagen om andere mensen te pleasen. De opmerking van het familielid is een kernzin in de aankondiging van Alons eerste plaat In Limerence, een juweel van een folkpopplaat en wellicht – de tijd zal het leren, maar de verwachting is geschapen – de eerste stap in een wereldwijde doorbraak.

Alons liedjes bevatten universele thema’s en teksten, zijn met een prachtige helderheid opgenomen en magisch mooi ingezongen. De Brit heeft een ontroerende snik in de stem en laat die stem op een aftastende manier de teksten overbrengen. Een klank en benadering die doet denken aan die van Big Thiefs Adrianne Lenker. En net als bij haar werkt dat als volgt: wanneer Jacob Alon zingt, word je meteen gepakt en móet je gewoon luisteren, luisteren en nog eens luisteren. Laat het een wijze les zijn: niet luisteren naar je familie en gewoon doen wat je hart je ingeeft.