LEON, NICK

LUISTERTRIP AUGUSTUS // De skyline op de cover van het debuutalbum van Nick Léon? Dat is die van Miami, natuurlijk. De stad waar de producer zijn hele leven al woont, de stad waarvan hij zowel iedere dansvloer heeft gezien. Een stad bekend om haar warmte, nachtleven en rijke Latijns-Amerikaanse invloeden. Geen wonder dat de muziek van Nick Léon precies zo klinkt als de stad die hem zo dierbaar is. Al jaren is hij een sleutelfiguur in het mengen van Latijns-Amerikaanse sounds met clubmuziek. Van perreo en tribal guarachero tot raptor house, altijd met die kenmerkende vochtige synths en samples van echoënde feesten. Zelf omschrijft hij zijn muziek als Arquitectronica, een knipoog naar de glazige architectonische stijl van Miami. Op Nick Léon’s debuutalbum A Tropical Entropy staan een aantal clubbangers, maar de meeste tracks zijn melancholisch, kort en schetsmatig. Het is net zo goed een album voor een plakkerige club als een album over de sombere wandeling hiervandaan, wanneer de zon alweer opkomt en de stad zich klaarmaakt voor een nieuwe dag. Als afsluiter trakteert Léon ook nog op een heerlijk zomers popliedje: Bikini, in samenwerking met de Deense artiest Erika de Casier. ‘Meet me at the beach’, zingt ze, want ook dat is nou typisch Miami. (Daan van Eck)

De elektronische dansmuziek staat al een tijdje op zijn kop. Vanuit Nederland maakt bubbling een heuse revival door, met De Schuurman als vaandeldrager die zijn muziek zo keihard laat klinken, dat het niet zou misstaan op een technofeestje. Aan de andere kant van de Atlantische oceaan gebeurt hetzelfde, maar dan met een soort opgevoerde reggaeton. Electroton? Technoton? De officiële term ontbreekt nog, maar Nick Léon is een van de aanvoerders van een geluid dat veel beter klinkt dan het op papier zou moeten doen. Dekmantel speelde hij al plat. Op zijn officiële debuut slaat hij de handen ineen met geweldige artiesten als Erika de Casier en Ela Minus.