MICHELANGELO DYING

LUISTERTRIP OKTOBER 2025
Liefdesverdriet, of misschien eerder de rouw van een verloren fantasie. Een van de grootste emoties die te kennen valt, en in haar zevende album probeert Cate Le Bon dit gevoel vast te leggen. Michelangelo Dying is een gevoelig album, een album dat een ruimte creëert, een ruimte bedoeld om moeilijke gevoelens een plek te geven. Ze geeft een kijkje in haar hart met de teksten over het bestaan in een liefde, en wat het verlies ervan met zich meebrengt, waaronder het afscheid van een geliefde schoonmoeder: “I thought about your mother / I hope she knew I loved her”. Ze creëert een dromerige wereld van synths, saxofoons en haar lang uitgestrekte zangstijl. Een warm bad na een moeilijke avond. De verschillende texturen die de synths en gitaar aannemen, geven een shoegaze-achtige esthetiek. De saxofoonlijntjes hebben daarnaast weer iets weg van Gary Numans new wave albums. Zelf zegt ze dat haar inspiraties liggen bij David Bowie, Nico en John Cale. Bij John Cale gaat het zelfs verder dan inspiratie; hij heeft namelijk een ware feature op de track Ride. Ook David Bowies invloed op Le Bon is hoorbaar; de emotionele, verhalende wijze waarop Bowie in zijn oeuvre pianocomposities en gonzende saxofoons gebruikte, is zeker een effectieve toevoeging. Heb je behoefte aan een catharsis? Dit album kan wellicht daarbij helpen. (Tatum Luiten)