CORNELL, CHRIS

Behalve als zanger van Audioslave en Soundgarden glorieert Chris Cornell ook op zijn soloplaten die hij sinds 1999 met lange tussenpauzes uitbrengt. Scream, zijn vorige soloalbum, zes jaar geleden, waarmee de rockbrulboei met de gouden strot ineens meende popmuziekjes te moeten maken, was echter een ongekende misser, die hij voor een groot deel goed maakte met het prachtige Songbook uit 2011, een live-plaat van Cornell in zijn eentje die sleutelsongs uit zijn carrière doorneemt, gewapend met slechts akoestische gitaar. Ook Higher Truth, zijn nieuwe studioalbum is grotendeels akoestisch maar van producer Brendan O’Brien moet Cornell flink zijn best doen om boven de volle, kristalhelder opgenomen muziek uit te komen. De observatie van Cornell dat wij meer oog hebben voor onze smartphones dan voor de verbazingwekkende planeet waarop we leven, is een soort overkoepelend thema op dit schitterende album waar het tevergeefs zoeken is naar missers. Dat er niet zo veel stroom wordt gebruikt, betekent niet dat Cornell niet rockt op Higher Truth. Integendeel. Maar er is ook folk en af en toe zelfs wat wereldmuziek met uitheemse instrumenten. En verder is er natuurlijk die geweldige zang waarmee hij elke tekstregel in brand steekt.