GRETA VAN FLEET

Bij de eerste gezongen frases van opener Age Of Man ontstaat er verwarring. Zingt hier een dame? Heeft zij zo’n geweldige stem met een lekker rauw randje? De hoge noten klinken heerlijk. En dan valt de band in. Een elektrische gitaar pingelt een classic rock-ballade, de drumpartijen klinken groots en breed uitgemeten. Minuut na minuut bouwt de ballade op. Is het toch een man die zingt? Geddy Lee van Rush was ook niet altijd meteen als man te herkennen. Toch? De ‘hey’-partij tot slot van het ruim 6 minuten durende nummer komt uit de tenen van de zanger.
Bij het tweede nummer Cold Wind lijkt de band de mosterd één op één bij de vier Abrahammen vandaan gehaald te hebben die samen ooit de wereldband Led Zeppelin vormden. Inderdaad; toch een mannelijke zanger. When The Curtain Falls (check die heerlijke solo vanaf 2.40 minuten!), Watching Over en ook het lekker staccato aangezette Lover Leaver (Taker Believer); allen hadden ze op een Zep-album kunnen staan. Dit piepjonge viertal (drie broers, één gezamenlijke jeugdvriend) neemt bij het soulvolle You’re The One en bij The New Day wat gas terug. Maar bij de blues van Mountain Of The Sun schakelt de band weer in een hogere versnelling. De dikke hardrock van Brave New World wordt opgevolgd door het met akoestische gitaren en een fijne zwoele slidegitaar opgefleurde, intieme slotstuk Anthem Of The Peaceful Army. Dit is de nieuwe lichting jaren zeventig-rock: dit is het te gekke eerste volwaardige album van Greta Van Fleet. De Amerikaanse tweelingbroers Josh (zang) en Jake Kiszka (gitaar), hun jongere broer Sam (bas, toetsen) en drummer Danny Wagner hebben na een paar succesvolle EP’s menig festivalterrein en concertzaal in de wereld al op de kop gezet. Maar nu dit topdebuut is uitgekomen, ligt de wereld van de livemuziek pas echt aan hun voeten.