VISIONS

★★★★★ De Volkskrant (26 september 2019)

Als je de pianocomposities van Cyril Scott hoort, zul je niet gauw denken dat ze geschreven zijn door een Engelsman – eerder door een Fransman, een jonge Debussy, met een vleugje Satie zelfs, of door een tijdgenoot als Mompou. Het is veelal verstilde, impressionistische muziek, met een niet-dwingende harmonie en melodieën die eerder gestes zijn dan lange lijnen.

Hulde aan de Georgisch-Nederlandse pianist Nino Gvetadze, die deze boeiende werkjes onder het stof vandaan gehaald heeft, en ze met haar liefdevol en ingetogen spel voorziet van een fluweelzachte glans. Hoewel Scott, geboren in 1879, pas overleed in 1970, stammen al deze werken uit de jaren voor de Eerste Wereldoorlog. Hij was dus stilistisch geheel bij de tijd.

Behalve die bijna verstilde klankpoëzie heeft Gvetadze ook een paar wat extravertere stukken gekozen, die iets minder verrassend aandoen, maar toch ook een eigen charme hebben. Bovendien kan ze daarin laten horen dat ze niet alleen weet heeft van strelen, maar ook van buitelen en boetseren – zonder ook maar iets prijs te geven van haar meesterlijk gevoel voor fijn afgestemde schakeringen.