BRAHIM, AZIZA

De hoes wordt gesierd door een jong meisje dansend in tutu en op demi-pointe balletschoenen met op de achtergrond de tenten van een vluchtelingenkamp in ‘n verzengende woestijn; een beeld dat optimisme uitstraalt, en hoop op een beter leven tegen een wrange achtergrond. De muziek die Aziza Brahim maakt weerspiegelt ook beide; leed, droefenis alsmede hoop. Sahrawi zijnde, groeide zij op in een vluchtelingenkamp in de Algerijnse woestijn. Dit vormde haar en leeft in elke hartslag van haar, zelfs nu zij inmiddels in Barçalona woont. Voor dit album heeft ze productionele steun gekregen van Amparo Sánchez (Amparanoia). Over de basis van Brahim’s stem en tabal ( West Saharaanse drum) werd percussie, gitaren en elektronica toegevoegd.wat het geluid breder maakt naast de onmiskenbare Barça-Mestizo sounds die je hoort. Zo is dit ‘n globaal album geworden, het enigste wat je mogelijk zou kunnen aanmerken is de wellicht wat korte ( 34 minuten) speelduur die het album heeft. Mestizo Refugee Blues, hopend op gerechtigheid en een beter leven.