MARILLION

Het vorige echte studioalbum van Marillion, verscheen al weer zes jaar geleden en het is na het With Friends From The Orchestra-tussendoortje dan ook wel weer hoog tijd voor een volwaardige nieuwe plaat. Gezien de wereldwijde narigheid van de afgelopen tijd, zou je zeggen dat de band tijd genoeg gehad heeft om met een klapper te komen. Ik kan daar kort over zijn: dat is geheel gelukt! Wie de vooruitgeschoven opener Be Hard On Yourself beluisterde, voelde al dat er wel eens een nieuw hoogtepunt aan kon komen. Zowel tekstueel als muzikaal is het een enorm rijk nummer, iets wat op de rest van deze zeven tracks tellende plaat doorgetrokken wordt. Ook single nummer 2 Murder Machines is zo’n nummer, maar heeft daarnaast ook nog eens een ‘oorwurm-karakter’. Eenmaal gehoord, blijft het rondspoken en die zin doet An Hour Before Dark als geheel mij veel meer denken aan Marbles, dat ook van dat soort momenten had, dan aan voorganger F.E.A.R. De hele plaat kent momenten van ingetogenheid, niet alleen in het korte instrumentaaltje Only A Kiss, maar zoals ook in bijvoorbeeld Sierra Leone en The Crow And The Nightingale goed te horen is. Daarnaast natuurlijk ook uitbundigheid en intensiteit getuige Reprogram The Gene of het afsluitende Care. Veelal wisselen deze uitersten elkaar af in de individuele nummers. Overigens kent dat laatste ruim een kwartier durende Care naast de percussieve partijen van bassist Trewavas en het prachtige gitaarwerk van Rothery sowieso een rijkdom aan emotie. Het eindigt in mijn optiek met een gevoel van hoop voor de toekomst. De band gaat nog altijd compleet haar eigen weg en heeft opnieuw een plaat afgeleverd die onmiskenbaar Marillion is, zonder in een eindeloze herhalingsoefening te vervallen. Deze plaat is daarnaast ook nog eens heel erg goed en kan zich meten met het beste werk van de band!