SIMPLE MINDS

Wat doe je als je als band niet stil wilt blijven staan, maar tijdens het vernieuwingsproces wel veel oude fans kwijt raakt? Het antwoord is simpel: haal een paar elementen waarmee je groot bent geworden terug, laat geen kans onbenut om te verkondigen dat je terug gaat naar de frisse muziek die je in het begin maakte en ga ondertussen gewoon door met waar je mee bezig was. U2 deed het (het succes is bekend), REM deed het en de Simple Minds doen het nu ook. Terug naar de artistieke glorietijd van voor de grote doorbraak is het motto, terug naar de New Gold Dream, toen de Simple Minds nog als alternatief en vernieuwend werden gezien. Wat betekent dat concreet? Nou, dat Cry weer klinkt als de majestueuze Simple Minds van weleer (neem bijvoorbeeld het titelnummer of Spaceface, die het ongetwijfeld goed zullen doen tijdens de komende concerten), maar dat de plaat tegelijkertijd muzikaal dichter bij het tamelijk experimentele, niet echt opgemerkte maar toch zeker niet onaardige Neapolis ligt, dan bij het werk uit de jaren tachtig. Net zoals All That You Can