SOULS OF MISCHIEF

In deze nieuwe rubriek duiken we maandelijks in de rijke geschiedenis van een cultuur dat in haar toch korte bestaan al vele gezichten en nog meer bijzondere verhalen heeft gekend. Te beginnen met Souls of Mischief...

Het eeuwige leven, toch hetgeen waar de kunsten zich vaak op fixeren. Zouden fotografie en film wel zijn ontstaan als we niet stiekem hoopten onze ervaringen en geliefden vast te leggen, en zo een plekje te reserveren voor wat ten minste lijkt op een eeuwigheid? Zijn de teksten van een lied of de muziek geperst op een plaat daarin anders? Een plaat die appelleert aan een vorm van oneindigheid, is het debuut van de west coast hiphop groep Souls of Mischief. Al lijkt het hun vooral te doen om voor eeuwig te chillen, zoals jongelui met nog een heel leven voor zich ook horen te doen. Het titelnummer is toevallig ook de voornaamste kandidaat om het een eeuwigheid uit te houden. Het is zo’n nummer dat van een sterk debuut een legendarische plaat maakt, eentje die vooralsnog heeft bewezen generaties te overstijgen. Hedendaagse rap giganten zoals J. Cole, Kanye West, Freddie Gibbs en Joey Bada$$ hebben ieder hun liefde voor het nummer en de werkelijk briljante beat laten blijken, waarmee we in ieder geval weten dat er nog wat nieuwe generaties door zullen worden aangestoken. Maar ook de rest van het album is subliem, vol vette jazzy samples, harde drum breaks en scherpe lines. Des te frappanter is het feit dat Souls of Mischief qua succes daarna eerder in een beetje in de vergetelheid lijkt te zijn geraakt, waarbij geen enkel album in de buurt kwam van deze. Gelukkig is daar altijd nog 93 ‘til Infinity, tot in de oneindigheid. (Stef Mul, since 93 - ‘til infinity?)