MONO

Niet alle bands hebben baat bij de afstandelijke werkwijze van Steve Albini, maar in het geval van het Japanse Mono (dus niet de Nederlandse band) lijkt het sterk op dat de band haar beste werk tot nu toe heeft gemaakt. Deze acht stukken gaan bovenal niet gepaard met uitbarstingen. Dat is voor Mono-kenners allicht wennen, maar de verrassing is wel zo groot. Leken zullen het post-rock noemen, maar wie het verhaal achter de plaat kent (de band is geinspireerd geraakt door de besmette slachtoffers van de bommen in Hiroshima) weet genoeg.

In sferen deed Mono altijd al. Nu Albini de band heeft aangespoord om toch vooral het mysterie in hun sfeervolle muziek op te zoeken, maakt het gelijk enorme indruk.