EPICA

Als Epica met wat nieuws op de proppen komt ben ik altijd nieuwsgierig. De band draait al ruim twee decennia mee aan de top van de symfonische metalscene en heeft in die periode een grote wereldwijde fanbase opgebouwd. Hun groots en meeslepende show “The Symphonic Synergy” in Afas gaf vorig jaar al een klein voorproefje van wat ons te wachten staat: de nieuwe nummers als “Arcana” en “Aspiral” deden verlangen naar veel meer! Ook “The Ghost In Me” (muziek voor de Efteling attractie Dance Macabre) werd toen gebracht, compleet met orkest en (kinder)koor. Schitterend! Tussen de elf gloednieuwe songs op “Aspiral” is het helaas niet terug te vinden. Gelukkig is er genoeg om wél van te genieten! De plaat trapt af met het energieke “Cross The Divide”, waarin Simone Simons haar vocale kwaliteiten direct ten toon spreidt. De koren en strijkers zijn overal op het album aanwezig, maar vooral op Obsidian Heart maken ze veel indruk. Het nummer T.I.M.E. (nee, niet de tijd maar Transformation, Integration, Metamorphosis, Evolution) gaat over de dood van het ego en is een soort samenvatting van wat Epica te bieden heeft: djent en grunts omlijst door engelenkoren en orkestrale arrangementen. Mijn nieuwsgierigheid is bevredigd: dit is (opnieuw) een heerlijke plaat die klinkt als de spreekwoordelijke klok! (Gert van Engelenburg)