MAYER, JOHN

Eigenlijk stond de vijfde volwaardige studioplaat van John Mayer al voor vorig jaar in de planning, maar stemproblemen gooiden roet in het eten. Even leek het beter met hem te gaan, maar eerder dit jaar maakte Mayer bekend vanwege dezelfde problemen voor onbepaalde tijd niet te kunnen optreden Born And Raised was inmiddels wel af en hierop zingt hij warm en intiem als altijd. Muzikaal heeft hij de bakens echter enigszins verzet. Born And Raised klinkt als een eerbetoon aan het decennium waarin hij geboren werd, meer specifiek als een ode aan de westcoastpop die toen in zwang was. Voor het titelnummer wist hij zelfs twee iconen van het genre te strikken: David Crosby en Graham Nash. Laidback softrock overheerst, maar de plaat klinkt minder glad dan het drie jaar geleden verschenen Battle Studies, wat te danken is aan de productie van oude rot Don Was. De mondharmonica in bijvoorbeeld Whiskey, Whiskey, Whiskey roept soms Neil Young’s country-uitstapjes in herinnering, terwijl ook James Taylor nooit ver weg is. John Mayer laat ook op deze plaat weer horen een begenadigd liedjesschrijver en gitarist te zijn, maar het is duidelijk dat hij worstelt met zijn status als wereldster. Zo overheerst tekstueel reflectie op de negatieve publiciteit die hij de afgelopen jaren over zichzelf afriep, onder meer met controversiële interviews in Playboy en Rolling Stone. Maar, zo zingt hij, zijn ‘shadow days are over’. Wat mij betreft mag hij met zijn volgende plaat net wel wat meer risico’s nemen (wie koppelt hem aan T-Bone Burnett?), maar dat neemt niet weg dat Born And Raised zonder meer een hele mooie plaat is.