HINSON, MICAH P.

Een doorbraak lijkt er voor Micah P. Hinson niet zomaar in te zitten, terwijl de frêle Texaan toch alweer een half dozijn albums heeft afgeleverd, En niet de minste; gelijk al bij Hinsons debuut in 2004 bleek zijn uitzonderlijke talent voor het schrijven van desolate, droevige liedjes. De gepijnigde singer-songwriter met de Buddy Holly-bril en het donkere stemgeluid maakte dus al vele fraaie albums, en Micah P. Hinson and The Nothing is daarop geen uitzondering. Hinson graaft diep en dat is met een verleden van gevangenisstraf, verslaving en faillissement best begrijpelijk. In God Is Good roept Micah, in de beste Johnny Cash-traditie, Jezus aan; I Ain't Movin' en The Quill zijn even treurig en meeslepend als een Tom Waits-ballad. En daar waar het wat minder treurig is spelen pedal steel, fiddle en banjo een prominente rol en zorgt de hamerende piano voor een heuse barroom-sfeer. Micah P. Hinson and The Nothing is een mooie afwisselende plaat van een groot talent, waarvan je hoopt dat hij eindelijk eens in de voetsporen kan treden van Nick Cave of Tom Waits.