DJANGO DJANGO

Het vroege voorjaar van 2012 bracht ons het zelfbenoemde debuut van Django Django, één van de originelere platen van dit inmiddels niet meer zo jonge decennium. Een soort art-rock versie van de op dat moment (net niet meer?) in zwang zijnde Fleet Foxes, opgesmukt door een handige hybride van allerhande electronica en echte instrumenten zodat er tijdens concerten nog wat valt te zien én te dansen. Van dat laatste is echter weinig sprake op het nieuwste deeltje (33 bij benadering, zoveel kwaliteit doet ons kennelijk duizelen) in de Rolls Royce onder de compilaties, LateNIghtTales, dat zonder uitzondering hoogst interessante kijkjes in de keukens geeft van de muzikanten die de (blijde) boodschap op hun eigen, amusante wijze doorgeven aan een (vaak) nieuwe generatie. Django Django maakt hier een mooie, smaakvolle blend van de platenkast van hun ouders en het hippere heden. Juist dat herkenbare tikje excentriciteit (van hun eigen debuut dus) doet wonderen tussen de bekendere (hoewel) namen en titels. En dat alles weer in één vloeiende trip gegoten, uiteraard afsluitend met een traditioneel nachtkusje in de vorm van een verhaaltje van Benedict Cumberbatch.