DULFER, CANDY

Zolang pa Dulfer zich met opgefokte technojazz blijft richten op de Aziatische markt, blijven in Europa alle ogen gericht op dochter Candy. Die pakt het aanzienlijk Europeser aan. Diva Dulfer heeft in Londen gezocht naar hippe producers en een hip geluid, maar blijft streven naar toegankelijkheid. En daar is ze in geslaagd. Op Right In My Soul flirt ze onder andere met soul en triphop, terwijl drum n bass ook hip genoeg is om mee te worden gespeeld. Op de hoorbaar duur geproduceerde plaat zingt Dulfer op alle tracks, en dat doet ze prima. Met dank aan de moderne techniek, dat wel, want het is niet altijd even duidelijk of dergelijke zanglijnen nu door de diva zelf of door een heel zangkoor gezongen wordt. Lang leve de dure studio dus, maar het gaat er wel beter van klinken. Jammer genoeg is de zucht naar experiment die de jazz zo kenmerkt nagenoeg verdwenen, en zijn de saxofoonbijdrages van Dulfer ver naar de achtergrond geplaatst. Met een beetje lef had deze plaat een stuk eigenzinniger geweest. Want wat is het verschil nu met andere dergelijke platen? ik weet het niet. Maar zolang het prettig klinkt maakt niemand zich daar druk over. Want meer hadden we ook niet verwacht, toch?