WRECKLESS ERIC

Hoewel hij in diverse combinaties wel werk afleverde, is dit het eerste solo album van Wreckless Eric in elf jaar. Zijn rammelende pop sound klinkt echter geenszins gedateerd, hoewel hij de moderne maatschappij bepaald geen warm hart toedraagt, getuige de openingszin van Space Age : So this is the space age, isn’t it crap? Zijn onvaste, maar doorleefde stemgeluid klinkt geëngageerder dan ooit in wat misschien wel de sterkste songs van zijn carrière zijn. Enigszins herinnerend aan de vroege Bowie, gelardeerd met een punky edge. Alle ups en downs die mogelijk zijn in de muziek heeft hij meegemaakt, maar het is goed te horen dat hij er sterker dan ooit is uitgekomen.