RADIOHEAD

In de documentaire Meeting People Is Easy (1998), over Radiohead’s jaarlange OK Computer-tournee, is de geleidelijke afstomping van de band na eindeloos veel interviews en promotionele activiteiten duidelijk zichtbaar. Na het succes van OK Computer voelde zanger Thom Yorke ambivalentie over de richting van de band: hoe konden ze zich verder ontwikkelen en tegelijk hun integriteit behouden in de commerciële muziekwereld? Dit interne conflict bleef de groep achtervolgen tijdens de productie van hun volgende albums. Voor Kid A brachten ze geen singles uit en maakten ze bewust minder radiovriendelijke nummers. Ze namen afstand van hun gebruikelijke gitaar-en-zangformule om nieuwe muzikale paden te verkennen. Hun terughoudendheid tegenover commercieel succes en de weigering zich te schikken naar de industrie leidden tot de muzikale richting van Kid A. Het album wordt omschreven als een “griezelig geruststellende mix van rockriffs, jazzakkoorden, klassieke texturen en elektronische noise”. Kid A behandelde, net zoals OK Computer, thema’s van vervreemding in een technologisch geavanceerde samenleving. Waar OK Computer ontzettend goed werd ontvangen, werd Kid A daarentegen bekritiseerd, omdat het minder direct toegankelijk was. Fans moesten harder werken om het album te doorgronden. En zoals Curtis White stelde: Radiohead bewees zijn “artistieke en politieke gezondheid” door niet toe te geven aan de druk van commodificatie. In plaats van traditionele videoclips bracht de band korte video’s van tien seconden uit, zogenaamde “blips”. Yorke verklaarde dat hij “het verschil niet echt ziet tussen een videoclip opnemen en een autoreclame maken”. Kid A werd zonder promotie online uitgebracht via peer-to-peer-netwerken: een gewaagde stap die de verkoop juist stimuleerde. Vijfentwintig jaar later klinkt Kid A nog steeds fris, relevant en tijdloos, een bewijs van de durf en integriteit van Radiohead. (Lotte Hurkens)