WELLER, PAUL

De veelzijdigheid van Paul Weller kent geen grenzen. Zeker de laatste jaren maakt de Britse vedette steeds meer platen die steeds minder op elkaar lijken. Met Jawbone, zijn eerste soundtrack, behorend bij een film over een bokser, gaat hij nog een grote stap verder want dit project draait voornamelijk om instrumentale ambient- achtige soundscapes. Daarmee begint hij direct al op opener Jimmy/Blackout, een stuk van maar liefst twintig minuten. We horen strijkers, zwaar vervormde gitaren, piano-erupties, synthesizers. Er hangt een groot onheil in de lucht. Zo klinkt dit stuk. Zo hebben we Weller nog niet eerder gehoord. Jawbone, zo kan zonder ook maar één scene te hebben gezien met grote zekerheid worden gesteld geen film waar je vrolijk van wordt.
Op het tweede akoestische nummer, The Ballad Of Jimmy MCCabe, klinkt Paul Weller als Paul Weller. Wat een prachtliedje is dit. Voor Bottle geldt hetzelfde. Hoewel Jawbone van zijn grote klasse getuigt, zal de plaat niet aan iedere fan zijn besteed. In mei verschijnt een ‘gewoon’ nieuw album, a Kind Of Revolution. Dat was ook voor Jawbone een treffende titel geweest.