MEHLDAU, BRAD

Klassieke muziek, met name Bach, is populair bij jazzmuzikanten. Vooral bij pianisten, zoals Bill Evans of Nina SImone. Ook in het werk van Brad Mehldau is Bach altijd al voelbaar en hoorbaar geweest, dus deze plaat komt niet helemaal als een verrassing. Het bijzondere is echter dat dit geen jazzalbum is. Mehldau heeft hier niet simpelweg wat thema’s van Bach gepakt om daar eens lekker op te improviseren. Nee, hij volgt juist nauwgezet de methode van Bach zelf. Op dit album speelt Brad vijf van Bachs beroemde prelude’s en fuga’s, elk gevolgd door zijn eigen moderne 21e eeuwse antwoord. Zo speelt hij bijvoorbeeld na een uitvoering van de Prelude nr. 3 in C majeur een stuk waarin hij hierop reageert door Bach’s oorspronkelijke melodie te resetten in een springerig 5/4 ritme en neemt hij het stuk vervolgens op avontuur in een harmonisch labyrint. Een briljant album, van een bij vlagen ontroerende schoonheid.