PANDA BEAR

Met het overkoepelende Animal Collective wist Noah Lennox het ene na het andere album uit te brengen. Doorgaans voltreffers. En voer voor fijnproevers. Gaat de beste man met zijn Panda Bear solistisch te werk, dan valt er evenzo genoeg over te schrijven. Het intieme Young Prayer (2004). De geestverruimende wirwar op Person Pitch (2007). Het wisselend ontvangen Panda Bear Meets The Grim Reaper uit 2015. Op die laatste staan dan wel weer prijsnummers als Mr Noah en Boys Latin. Nu is daar Buoys. De zesde. De plaat begint met het dwars-zomerse Dolphin. ‘To the sea.’ Nu? Met dit weer? Een strandwandeling dan maar. Stevig ingepakt. We horen een druppel. Een akoestisch gitaar. Lichtvoetige beat. De stijl is herkenbaar, ook erna op het experimentele Cranked, vol organische geluiden. Het psychedelische Token. Een aanstekelijke titeltrack. Diverse lagen. De productie is hoorbaar hypermodern. De stijl herkenbaar. Een zeer aangenaam album.