LONELY ROBOT

Met een beetje dichterlijke vrijheid zou je John Mitchell de Todd Rundgren van de 21ste eeuw kunnen noemen. Immers, net zoals Todd, is John multi-instrumentalist, heeft zijn eigen studio, produceert veel platen daarin van anderen, en speelt veel mee bij allerhande bands. In het geval van Mitchell hebben we het dan over Arena, Kino, Frost*, It Bites, en dan vergeet ik vast nog een paar. Echter, in tegensteling tot Rundgren heeft John nog geen impressieve lijst van soloalbums op zijn naam staan. Maar, eerlijk is eerlijk, sinds enige jaren doet hij wel flink zijn best, met Lonely Robot. En dan ook gelijk maar een trilogie, hoe prog, over de kosmische avonturen van een astronaut. Het eerste album, Please Come Home, ging over de mogelijkheid dat mensen afstammen van een buitenaards ras, The Big Dream over de verwarrende toestand tussen realiteit en dromen als je uit een comateuze slaap komt, en Under Stars over de afstand van de werkelijkheid door de alomtegenwoordige digitale en sociale media die de tegenwoordige generatie ervaart. De sterke kant van Mitchell is altijd zijn stem geweest, meer dan zijn gitaarspel (dat ook niet misselijk is), en dat komt ook weer goed naar voren op Under Stars. Ondersteund door drummer Craig Blundell (Steven Wilson, Frost*) en bassist Steve Vantsis (Fish) beroert Mitchell (uiteraard) alle andere instrumenten om daarmee wederom een aardige plaat te maken. Aardig omdat Under Stars waarschijnlijk te weinig prog voor progliefhebbers is (de eerste twee platen waren dat een stuk meer) en te weinig 80’s voor synth wave liefhebbers. Dit gezegd hebbende maakt gelijk duidelijk dat Under Stars in twee werelden thuishoort en als je daar tegen kunt, dan heb je er een lekker plaatje bij.