STEREOPHONICS

Waar Radiohead een ultiem voorbeelden is van een nineties band die zichzelf nog steeds continu probeert te vernieuwen, is het iets jongere Stereophonics een toonbeeld van een band altijd heel dicht bij zichzelf blijft. Sinds het debuutalbum uit 1997 blinkt de band rond Kelly Jones uit in pakkende popliedjes met een rauw randje dat vooral te danken is aan de uit duizenden herkenbare en heerlijke stem van Jones. Soms is er een flirt met elektronica of een meer bombastische productie, maar experimenteel is de band nooit geweest. Dat heeft de Welshmen geen windeieren gelegd, want ze behoren al jaren tot de meest succesvolle acts uit Groot Britannië. Het is dus geen wonder dat ook album nummer 11 direct weer vertrouwd klinkt. Er is dit keer gekozen voor een back-to-basics aanpak met veel akoestische gitaren. Hoewel Kind stevig uit de startblokken schiet, ligt het zwaartepunt daardoor meer dan voorheen bij balladachtige nummers, een stijl waarin de Stereophonics altijd al hebben uitgeblonken en waarmee ze ook hun grootste hits scoorden. Introvert, persoonlijk en warm klinkend is het aangename Kind een van de meest evenwichtige albums van de Stereophonics tot nu toe.