ISLANDS

Full disclosure aan het begin: ik onderhoud een knipperlichtrelatie met onze Zweedse vrienden The Flower Kings (TFK). In hun beginperiode in de jaren negentig van de vorige eeuw was ik helemaal te gek van de mannen die de prog terugbrachten in progressieve muziek: ellenlange nummers, dubbele cd’s, gitaarsolo na toetsenpartij, heerlijk. Maar na een tijdje trad de verzadiging in en zelfs een beetje verveling, vooral tijdens de liveconcerten die veel te lang duurden. Ook vond ik de creativiteit van voorman Roine Stolt flink afnemen. Maar dan dook hij weer op in Transatlantic of de band van Steve Hackett en was ik wederom een tijdje idolaat. Maar TFK, daar had ik het wel mee gehad: seen that, heard that, laat maar. Toen werd het een tijdje stil, om precies te zijn zes jaar wat een eeuwigheid is in het TFK-universum, totdat Waiting For Miracles een bescheiden maar wel duidelijke ‘return to form’ van Stolt en dus de band inluidde. Die wordt voortgezet op Islands, een geheel in coronatijd gefabriceerd product waar het internet veelvuldig ingezet werd. En die bovendien het onderwerp van deze release leverde: isolatie, verlies en angst om losgekoppeld te worden van andere mensen … inderdaad, de gevoelens die bij veel van ons momenteel leven. Daarbij zou TFK niet TFK zijn als de band niet gelijk een dubbel-cd ertegenaan zou gooien. Daarvan luistert vooral de eerste cd gewoon lekker weg, met alle voornoemde trademarkgeluiden van de band, de tweede cd had niet perse gehoeven. Maar een kniesoor die daar bewaar tegen gaat maken want we hebben nu wel een heleboel muziek om ons de komende tijd op ons eigen eilandje mee te vermaken. Waarvoor dank heer Stolt.